Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Play On ή τι απέγινε ο σερ Πέρσιβαλ Σάββατο 16 Ιούνη ώρα 9μμ

Την ένατη ( 9η ) παράσταση των φετινών τμημάτων του Τεχνουργείου παρουσίασε χθες το 1ο τμήμα ενηλίκων.


Η παράσταση ήταν  κωμωδία με έντονο το στοιχείου του αυτοσχεδιασμού και της διάδρασης με το κοινό κι αναφερόταν στον  κόσμο των θεατρικών παρασκηνίων και στις προβληματικές καταστάσεις που εμποδίζουν το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου .






Η υπόθεση του έργου:
  Στο σαλόνι του λόρδου Ντάντλεϋ και της λαίδης Μάργκαρετ, ένας αινιγματικός γιατρός, μια δεσποινίδα –ολίγον αφελής-, ένας μυστηριώδης καλεσμένος και μια αφοσιωμένη οικονόμος προσπαθούν να λύσουν τον γρίφο: τι απέγινε ο Σερ Πέρσιβαλ; Τι ρόλο παίζει στην ξαφνική εξαφάνιση του, ένα εντυπωσιακό διαμαντένιο περιδέραιο που αλλάζει συνεχώς κατόχους;»...


  Ένας δευτεροκλασάτος θίασος ανεβάζει το αστυνομικό έργο «Ένας στυγερός φόνος» της πρωτοεμφανιζόμενης –και ιδιαιτέρως ιδιόρρυθμης- συγγραφέως Φίλλυς Μόντεκιου. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα και τίποτα δεν είναι έτοιμο! Τα σκηνικά δεν έχουν στηθεί, τα κοστούμια δεν έχουν ραφτεί και οι ηθοποιοί δεν έχουν μάθει τα λόγια τους!

 Και δεν φτάνουν όλα αυτά. Η συγγραφέας καταφθάνει στο θέατρο μ’ έναν πάκο αλλαγές στο χέρι. Η σκηνοθέτιδα του θιάσου και η νεαρή βοηθός της βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
 
  Θα καταφέρει, άραγε, ο θίασος να κάνει την πολυπόθητη πρεμιέρα;
 
Ο Rick Abbott χρησιμοποιώντας την τεχνική του «Θεάτρου μέσα στο Θέατρο» παρακινεί τους θεατές να κρυφοκοιτάξουν μέσα από την κλειδαρότρυπα και να δουν όλα όσα συμβαίνουν στα ενδότερα του θεάτρου. Οι ίντριγκες, οι αντιζηλίες, οι γκάφες, τα απρόοπτα και οι αναποδιές, τα άγχη και οι ανασφάλειες, οι βεντετισμοί και οι στιγμιαίοι παιδιάστικοι καβγάδες, οι αστείες και τρυφερές στιγμές. Όλα είναι παρόντα στο έργο του Abbott και αναδεικνύουν την εθιστική γοητεία που ενυπάρχει στο θέατρο.









O Jack Sharkey, ή αλλιώς Rick Abbot όπως ήταν ένα από τα ψευδώνυμά του, ήταν ένας πολυγραφότατος θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Σικάγο το 1931. Έχει εκδώσει 83 έργα, η πλειοψηφία των οποίων είναι κωμωδίες, μιούζικαλ και έργα μυστηρίου.





ΠΑΙΖΟΥΝ
Κατερίνα Ζβίγγου
Αναστασία Κεχαγιά
Χριστίνα Μπακλέ
Τίνα  Μπέλια
Κατερίνα Παπαγεωργίου
Άννα Σιώμου
Παναγιώτα Τυρμακίδου
Ελένη Χασάνη
Συντονισμός –επιμέλεια Στ. Καλφόπουλος Χρ. Τσιγκαλίδα


Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ο Επιθεωρητής του Ν. Γκόγκολ 3ο τμήμα ενηλίκων Σάββατο 9 Κυριακή 10 Ιούνη ώρα 9.00μμ








Την όγδοη  παράσταση των φετινών του τμημάτων παρουσίασε χθες το Τεχνουργείο.
 Σε μια μακρινή επαρχιακή πόλη της τσαρικής Ρωσίας, ο διοικητικός μηχανισμός του κράτους χαρακτηρίζεται από διαπλοκή, διαφθορά, απάτες και δωροδοκίες.








     Ωστόσο, όταν αναγγέλλεται ότι θα έρθει ο Κρατικός Επιθεωρητής, τότε αναδεικνύεται όλη η αυθαιρεσία της τοπικής εξουσίας. Πριν εμφανιστεί ο επιθεωρητής, στην πόλη έχει φτάσει ένας νεαρός δημόσιος υπάλληλος, ο Χλεστακώφ, που χάρη στη φυσιογνωμία του και  στην ενδυμασία του, εκλαμβάνεται ως επιθεωρητής.
     Η παρεξήγηση αυτή γίνεται η αιτία για κωμικές καταστάσεις και παρεξηγήσεις.






























Όταν έγινε η πρώτη πρεμιέρα του έργου, στην Πετρούπολη το 1836 (περιέργως με παρέμβαση
του Τσάρου Νικόλαου, γιατί η λογοκρισία το είχε κόψει), ο Γκόγκολ έπαθε πανικό και με όσους του ρίχτηκαν και με όσους τον επαινούσαν. Τον πανικόβαλε εξίσου η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος, που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας». Και το έσκασε, κυριολεκτικά.




 Έφυγε κι έκανε είκοσι χρόνια να ξαναγυρίσει στη Ρωσία. Η φυγή του ήταν απόρροια της αγωνίας πως όχι μόνον δεν κατάλαβαν το έργο του, αλλά πως κινδύνευε να δει το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική», σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας».

 




    Κι όταν, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, άρχισε να βουλιάζει στην κρίση μυστικισμού που τον οδήγησε στην νευρική ανορεξία και στον θάνατο, έγραψε πως ο Επιθεωρητής είναι μια κωμική Δευτέρα Παρουσία, πως ο μόνος αληθινός Επιθεωρητής είναι ο τελικός Κριτής.  Θα έλεγα πως Ο Επιθεωρητής είναι η κωμική εκδοχή των Παθών, είναι τα Πάθη ιδωμένα μέσα από το σπίτι του Άννα και του Καϊάφα. Αν δεν είναι αυτό, τότε πρόκειται απλώς για μια χαριτωμένη σαχλαμάρα. Ή, ακόμα χειρότερα, για ένα έργο εντελώς αντιδραστικό!
     Αν μείνουμε στην «πλοκή» (και δεν υπάρχει πιο παραπλανητική ανάγνωση από αυτήν που επιμένει στην πλοκή των έργων), τι είναι ο Επιθεωρητής; Μια δραξ τοπικών αρχόντων χωμένων στην διαπλοκή ως τον λαιμό, τρομοκρατούνται στην ιδέα πως η κεντρική εξουσία στέλνει έναν Γενικό Επιθεωρητή. Παρασυρμένοι από τον τρόμο τους, νομίζουν πως ένα ολίγον παρτσακλό εικοσιτριάχρονο από την Πετρούπολη, που έχει φάει τα λεφτά του στα χαρτιά και δεν μπορεί να πληρώσει το ξενοδοχείο, είναι ο Επιθεωρητής. Τον λαδώνουν ασυστόλως, ο πιτσιρικάς τα παίρνει χωρίς να καταλαβαίνει καν γιατί του τα χώνουν, και φεύγει.


Αυτή είναι όμως η δεύτερη παγίδα που στήνει ο Γκόγκολ, η δραματουργική παγίδα. Ο Επιθεωρητής συνιστά μια απόλυτη τομή στην ιστορία της κωμωδίας. Ο Γκόγκολ παίρνει όλα τα δομικά στοιχεία της παραδοσιακής φάρσας και της λαϊκής κωμωδίας (αυτής που ξεκινάει με τον Μένανδρο, κορυφώνεται με τον Μολιέρο, αναζητά νέες φόρμες με τον Μαριβώ και τον Μπωμαρσαί και παγιώνεται στη γαλλική φαρσοκωμωδία του 19ου αιώνα) και διαπράττει την απόλυτη τομή.




    Ο Επιθεωρητής μοιάζει «τυπική φάρσα», αφού τα πάντα πλέκονται γύρω από το παραδοσιακό στοιχείο της λάθος ταυτότητας, κι αυτή είναι η δραματουργική του παγίδα. Γιατί όχι μόνο δεν είναι φάρσα, είναι ο «πατέρας» της κωμωδίας του παράλογου που θα εμφανιστεί με τον Βασιλιά Υμπύ του Ζαρρύ και θα φτάσει στο απόγειό της με την κωμωδία του βωβού κινηματογράφου και με το θέατρο του παράλογου. Αλλά σ’ αυτήν τη συγκλονιστική καινοτομία του Γκόγκολ βρίσκεται και η παγίδα που μας στήνει ο Επιθεωρητής: γιατί αν δεν δεις την ανατροπή, τότε μπορεί να την πατήσεις και να τον παίξεις σαν φαρσοκωμωδία.
                         πηγή https://enthemata.wordpress.com/2012/01/07/patrikiou












ΠΑΙΖΟΥΝ

Στέλιος Ασλανίδης
Χρύσα Ιακωβίδου
Μαρία Καδεμίδου
Εύη Καρυπίδου
Σμαράγδα Κρητικοπούλου
Φυλλιώ Κυριακάτη
Αλεξία Μελαχροινού
Αριάδνη Παπασημάκη
Άννα Σιώμου
Μαρία – Χριστίνα  Στάμπα
Μάνος Σχοινάς

Συντονισμός επιμέλεια Στ. Καλφόπουλος  Χρ. Τσιγκαλίδα



Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Όπερα της Πεντάρας του Μπ. Μπρεχτ 5ο τμήμα ενηλίκων Παρασκευή 25 Σάββατο 26 Μάη ώρα 9.00μμ




























Η Όπερα της πεντάρας είναι το γνωστότερο έργο τόσο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (κείμενο και στίχοι τραγουδιών, σε συνεργασία με την Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία μαζί με το σκηνογράφο Κάσπαρ Νέχερ βοήθησε επίσης στο ανέβασμα της πρώτης παράστασης το βασικό σκηνοθέτη του έργου Έριχ Ένγκελ) όσο και του Κουρτ Βάιλ (μουσική σύνθεση και τραγούδια).



   Στην Όπερα της πεντάρας οι γκάνγκστερ εμφανίζονται ως επιχειρηματίες και οι επιχειρηματίες ως γκάνγκστερ. Στην κατά κάποιο τρόπο «συνέχειά»της, στο κατά ένα χρόνο μεταγενέστερο μουσικό θεατρικό έργο της Ελίζαμπετ Χάουπτμαν Happy End –τους στίχους των τραγουδιών του οποίου είχε γράψει ο Μπρεχτ– οι γκάνγκστερ γίνονται επιχειρηματίες:

Αναγνωρίζουν ότι η ενσωμάτωσή τους στη νόμιμη λειτουργία του
καπιταλιστικού συστήματος ως τραπεζιτών τους προσφέρει πολύ μεγαλύτερα κέρδη από ό,τι οι ληστείες.




    Η  πρεμιέρα του έργου στις 31.08.1928 έκανε τον 30χρονο Μπρεχτ και τον 28χρονο Βάιλ διάσημους όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη μέσα σε μια νύχτα.
 


 


 Έκτοτε παραμένει το έργο τους που έχει ανέβει περισσότερο απ’ οποιοδήποτε άλλο στις σκηνές όλου του κόσμου, ενώ ορισμένα τουλάχιστον από τα τραγούδια του έργου, «μετασχηματισμένα» σε «καθαρή» τζαζ, ροκ, ποπ, χιπ χοπ κλπ, έχουν ερμηνευτεί και ηχογραφηθεί από κορυφαίους ερμηνευτές στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.















Η υπόθεση
 Στην Όπερα η υπόθεση ξετυλίγεται σε ένα ψευτοβικτωριανό Λονδίνο
–παραβολή για τη Γερμανία της Βαϊμάρης– και αναφέρεται στις δολοπλοκίες δύο αντίπαλων συμμοριών: «Κατασκευής ζητιάνων» του κυρίου Πίτσαμ και«λευκής σαρκός» του ωραίου και βίαιου Μακ του Μαχαιροβγάλτη. Στο επίκεντρο του μεταξύ τους ανταγωνισμού βρίσκεται, χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος, ο αστυνομικός διευθυντής του Λονδίνου «Τίγρης» Μπράουν. Ο «Τίγρης», που μαζί με τον Μακ πολέμησε μέσα απ’ τις τάξεις του αποικιακού ιμπεριαλιστικού βρετανικού στρατού στην Ασία (εξ ου και το καταπληκτικό «Τραγούδι των κανονιών», που τραγουδούν σε ντουέτο, ενθυμούμενοι με νοσταλγία πώς εξόντωναν λαούς που είχαν «άλλη φάτσα»),

έχει «μερίδιο» απ’ τις πόρνες του Μακ, αλλά εκβιάζεται από τον κ. Πίτσαμ να συλλάβει τον «συνεταίρο» του: Προκειμένου να μην εξαπολύσει ο κύριος Πίτσαμ τους ζητιάνους του και καταστρέψει, με ένα θέαμα μαζικής φτώχειας, ασκήμιας και αναπηρίας, τη «βιτρίνα» ενός Λονδίνου που έχει «εκκαθαρίσει» τους κεντρικούς δρόμους του απ’ τους φτωχούς του για τη στέψη της Βασίλισσας Βικτωρίας.

πηγή:   dea.org.gr   της Νάντιας Βαλαβάνη












Το τραγούδι του Μάκυ

Όπου πέφτουν καρχαρίες
βγαίνει αίμα στον αφρό
Ο Μακήθ βγαίνει στο Σόχο
μ' άσπρο γάντι καθαρό

Τον Μακήθ αν δεν γνωρίζεις
όψη φάτσα και φωνή
τον γνωρίζεις απ' την κόψη
της λεπίδας τη στενή










Βρίζει τον Μακχήθ η Βέρα
που τον ήθελε πιστό
την εβρήκαν κάποια μέρα
με μια τρύπα στο παλτό

Τρεις νεκροί σε μία μέρα
στο λιμάνι πατατράκ
άλλοι λέν' ήρθε χολέρα
άλλοι λένε ήρθε ο Μακ

Στο ποτάμι τρίτη μέρα
τρεις πνιγμένοι κολυμπούν
ο Μακήθ και τρεις κυρούλες
δυο μερόνυχτα γλεντούν

Στο βρεμένο καλντερίμι
λάμπουν αίματα ξερά
ο Μακήθ αλλάζει γάντια
βάζει άσπρα καθαρά



 




Το τραγούδι της  Τζένης των πειρατών

Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία
και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε (μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε)
Μα ένα βράδυ βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν’αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν (αυτή γιατί γελάει)
Κι ένα μαύρο καράβι με 50 κανόνια στο λιμάνι έχει μπει

Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιον θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δε θα κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ(που δε μάθατε ποια είμ’εγώ)
Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο λιμάνι
κι όλοι λεν’τι’ναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν (τι πανηγυρίζει)
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά

Κύριοι μου καλοί τώρα πια δε γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί
κι όλα τα βρωμόσπιτα σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω (κι απορείτε γιατί τ’αφησαν αυτό)
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στην πόλη
και ρωτάτε ποιος να έμενε εδώ
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πουν (γι’αυτήν ήτανε λοιπόν)
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί

Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ’ αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ’ αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου. Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω (και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω). Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί...Και θ’ ακούσετε ν’ αποφασίζω: όλοι. Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι! Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.




ΠΑΙΖΟΥΝ
Μάνος Δούρας
Έλλη Ζιάζιαρη
Μαριλένα Ζωδιάτου
Μαίρη Καραμαούνα
Ελευθερία Κασιμίδη
Θάνος Μήλιος
Σταυρούλα Παπαδοπούλου
Αριάδνη Παπασημάκη
Δώρα Παυλίδου
Ειρήνη Πολυζωνίδου
Χαρά Χαλατζούκα
Αφροδίτη Χιώτη

Συντονισμός επιμέλεια Στ. Καλφόπουλος Χρ. Τσιγκαλίδα